Nova Europa

I. Wprowadzenie: przesłanie

Reelekcja Obamy w USA sprawiła, że nawet najwięksi euroamerykańscy optymiści zdali sobie sprawę, że z demograficznego punktu widzenia, szaleństwo rozpoczęło się na dobre. Jednakże, prawie taki sam scenariusz rozgrywa się w Europie Zachodniej. Imigranci z krajów Trzeciego Świata i ich potomkowie odegrali decydującą rolę w niedawnych francuskich wyborach prezydenckich; w Wielkiej Brytanii wkrótce – prawdopodobnie w ciągu 20 lat – nie-biali będą stanowić większość wśród dzieci w wieku do lat 18. Podobne scenariusze mają miejsce w Belgii, Holandii, Niemczech, jak i w wielu krajach Europy Zachodniej. Nieubłagalnie dokonuje się tam erozja europejskich podstaw tradycyjnie białych państw, która nieustannie realizuje się poprzez masową imigrację, oraz przyrost naturalny obecnych już tam imigrantów.

Wybory prezydenckie w USA określiły rzeczywistość i w pewien sposób przyszłość Ameryki, Kanady, Europy Zachodniej i Australii. Stały się one wróżbą, przepowiadającą niezbyt korzystną przyszłość dla naszej rasy. Z demograficznego punktu widzenia, nie jest już możliwe, by wygrać politycznie. Istnieje wystarczająca grupa białych liberałów, która wspólnie z wieloma grupami ludzi nieprzejednanie wrogich naszej rasie wraz z nie-białymi, od teraz zawsze będzie głosowała na klonów Obamy.

Jakie zatem jest rozwiązanie?

Jedną z koncepcji będzie kontynuowanie działalności politycznej, aby zjednoczyć wielu zagubionych, wyobcowanych białych ludzi i, w miarę możliwości, uświadomić ich i wpoić poczucie świadomości rasowej. Lecz to nie wszystko. Co zrobić z tymi ludźmi, jak utrzymać ich motywację i jak długoterminowo rozwiązać ten problem? To jest dopiero zagadka. Bez ideałów, praktycznego celu, jak również i bez rzeczywistych wyników, nawet najbardziej rasowo świadoma grupa rozproszy się. Zwłaszcza, jeśli zewsząd będzie otoczona przez masy nie-białych. Zniknięcie Indoariów i starożytnych Egipcjan to tylko jedne z wielu przykładów, które są śmiertelnym świadectwem tego faktu. Jeśli nie zaoferujemy tym ludziom prawdziwej alternatywy, ani jej nie dostarczymy to gra jest skończona.

II. Jedyna alternatywa

T. Lothrop Stoddard w swojej książce „Rasowa rzeczywistość w Europie” (ang. „Racial Realities in Europe”), napisał: „Narodowość to coś, czym ludzie myślą, że są politycznie, rasa to coś, czym są oni naprawdę”. Mając to na uwadze, musimy przyjąć, że istniejące państwa w Ameryce Północnej i w (co najmniej) Europie Zachodniej zmierzają ku zagładzie. Biali żyjący w tych krajach muszą zacząć myśleć w kategoriach rasy, a nie narodowości. Rozwiązanie wymaga, zatem milowego kroku w zmianie sposobu myślenia i w całkowitym zerwaniu z obecnym systemem.
Historyczne zapisy wyraźnie wskazują, że jedynym sposobem, dzięki któremu rasa zachowuje własną tożsamość jest utworzenie macierzy jednorodnej etnicznie. Jedynie „europejska ojczyzna” jest w stanie uchronić naszą rasę. Sama koncepcja wydaje się być naciągana i leżeć prawie w sferze fikcji. Gdzie? Kiedy? W jaki sposób? Czy to w ogóle możliwe? To oczywiste pytania, które się pojawiają.
Przed odrzuceniem tej idei, cynicy powinni rozważyć alternatywę całkowitego zniszczenia narodów europejskich, ich cywilizacji i kultury. Idea europejskiej ojczyzny wydaje się być łagodną, w porównaniu do scenariusza bezkresnej nocy.

III. Model syjonistyczny

Najlepszym modelem do stworzenia jednorodnej ojczyzny dla określonych ludzi, niekwestionowanie będzie państwo Izrael. Prawdą jest, że istnieje szereg okoliczności dotyczących stworzenia państwa Izrael, zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Pozytywne czynniki obejmują siłę żydowskiego lobby i jedność żydowskiego ludu, podczas gdy negatywne czynniki obejmują wysiedlenie i wynikły z tego konflikt z Palestyną i Arabami.
Nie są to jednak te czynniki, które powinniśmy mieć na uwadze. Przeciwnie, powinniśmy przyjrzeć się i zobaczyć metodologię, której ruch syjonistyczny użył do utworzenia państwa żydowskiego, a następnie to powtórzyć, unikając pułapek, w które wpadł.
Ruch syjonistyczny został formalnie założony przez Theodora Herzla w 1896 roku, chociaż pierwsze przesłanki, mówiące o powstaniu państwa żydowskiego pojawiły się kilkadziesiąt lat wcześniej. Jednak to Herzl jako pierwszy stworzył spójny plan, który następnie podjęty przez innych Żydów, stal się ostatecznie Światową Organizacją Syjonistyczną, która utworzyła państwo Izrael.
Plan Herzla, zawarty w książce „Państwo żydowskie” (niem. „Der Judenstaat”), wydanej w 1896 roku, zawierał sześć rozdziałów:

• Wstęp
• Kwestia żydowska
• Żydowskie Towarzystwo
• Grupy lokalne
• Społeczeństwo Żydów i Państwo Żydowskie
• Wnioski

Rozdział I dotyczy podstawowej koncepcji zapotrzebowania na istnienie państwa żydowskiego.
Rozdział II dotyczy antysemityzmu i przedstawia uzasadnienie dla utworzenia żydowskiej ojczyzny, która przyniesie kres konfliktowi pomiędzy Żydami, a gojami. Omówiono również kwestie tego, „gdzie powstanie”, wybierając z dwóch opcji, pomiędzy Argentyną, a Palestyną. Autor stwierdza, że państwo żydowskie powstanie „wedle wyboru żydowskiej opinii publicznej”.
Rozdział III zawiera rdzeń projektu: stworzenie formalnej organizacji, którą nazywa Żydowskim Towarzystwem, i której zadaniem będzie zbieranie pieniędzy, kupno ziemi, promowanie żydowskiej imigracji, tworzenie przemysłu itd. Żydowskie Towarzystwo stało się Żydowską Agencją, która podeszła do sprawy kolonizacji Palestyny jak do biznesu.
Rozdział IV opisuje, jak Żydzi powinni emigrować w zorganizowanych grupach, zamiast pozostawać rozproszonymi jednostkami. Herzl znacząco wskazuje, że antysemityzm czy prześladowania Żydów będą jednymi z największych czynników, które będą napędzać ich do stworzenia państwa syjonistycznego. Jest to wskazówka dla nas, biorąc pod uwagę to, że niedługo będziemy mieli do czynienia z coraz większą ilością występków przeciw białym.
Rozdział V omawia funkcjonowanie państwa żydowskiego, jego konstytucję, infrastrukturę, a nawet wygląd flagi.
Rozdział VI to wielkie wnioski, a kończy się on tymi oto potężnymi słowami:

„ …ale najpierw musimy przynieść oświecenie ludzkim umysłom. Nasza idea musi trafić do najbardziej odległych, nędznych dziur, w których mieszkają nasi ludzie. Zostaną obudzeni z ponurej zadumy, a ich życie nabierze nowego znaczenia. Każdy człowiek potrzebuje myśleć tylko o sobie, a wtedy ruch nabierze potężnych rozmiarów. Chwała czeka tych, którzy bezinteresownie walczą dla sprawy!
Dlatego uważam, że zrodzi się cudowne pokolenie Żydów. Machabeusze powstaną ponownie.
Powtarzam raz jeszcze moje słowa: Żydzi, którzy chcą posiadać własne państwo, dostaną je. Będziemy żyli w końcu jako wolni ludzie, na naszej własnej ziemi i umrzemy spokojnie w naszych własnych domach.
Świat zostanie uwolniony dzięki naszej wolności, wzbogacony przez nasze bogactwa, powiększony o nasze wspaniałości. I cokolwiek staramy się osiągnąć dla naszego własnego dobra, odbije się silnie i z korzyścią dla dobra ludzkości”

Herzl osiągnął wiele rzeczy:
• Przygotował moralne uzasadnienie dla utworzenia państwa żydowskiego – antysemityzm, popyt na samostanowienie itd. Innymi słowy, wszystkie argumenty miały stać się uzasadnieniem dla opinii światowej.
• Nakreślił realistyczny plan, który jak powiedział, miał spełniać się w ciągu dekad. Ten plan był przestrzegany co do joty, zaczynając od powołania Światowej Organizacji Syjonistycznej.
Plan ten wiązał się ze zorganizowaniem konferencji, które:
• Ogłosiły projekt całemu światu i zebrały dla niego poparcie Żydów;
• Zapoczątkowały wysiłek intelektualny, który miał doprowadzić do identyfikacji żydowskiej ojczyzny, moralnie uzasadniły jej istnienie, oraz pracowały na płaszczyźnie politycznej na rzecz utworzenia państwa;
• Zapoczątkowały żydowską agenturę;
• Rozpoczęły realizację rzeczywistej polityki imigracyjnej, mając wsparcie żydowskie w krajach, z których pochodzili imigranci.

IV. Europejska ojczyzna: „Nova Europa””

Bazując na modelu Herzla, ważne są cztery znaczące kroki, które należy podjąć.
Należy opublikować przełomową pracę, przedstawiającą całą ideę.
Praca ta, tak jak „Państwo żydowskie” powinna:
• Przedstawiać w skrócie powody, dla których utworzenie państwa jest niezbędne – tj. zagrożenie Europejczyków ludobójstwem, ich moralne prawo do przetrwania itd.
• Wyrażać i prezentować problem w taki sposób, aby można było dyskutować o nim z każdym odbiorcą i, uzasadniać jako plan, który nie narusza praw jakichkolwiek ludzi na ziemi. W taki sposób oskarżenia o „białą supremację” i nonsensy mówiące o woli bycia władcami tego świata zostaną odparte. Ze względu na skład rasowy większości populacji nowej ojczyzny, segregacja rasowa nie będzie konieczna (np. nie ma żadnej segregacji rasowej w Chinach – nie ma takiej potrzeby).
• Ta praca musi także, tak jak „Państwo żydowskie”, wzywać do utworzenia „Europejskiego Towarzystwa”, które zajęłoby się finansowym i logistycznym wsparciem przedsięwzięcia. Będzie wiązało się to z umieszczaniem zaufanych ludzi na stanowiskach kierowniczych i dyrektorskich.
• Musi ona także wskazywać, albo przynajmniej być otwarta na propozycje tego, gdzie europejska ojczyzna ma zaistnieć.
• Ogłosić projekt całemu światu, możliwe, że na Kongresie (a’la Światowy Kongres Syjonistyczny), na którym wszystkie plany i szczegóły zostaną omówione. Wynalezienie ogólnoświatowej sieci internetowej ułatwiło wymianę myśli, która powinna nam posłużyć do wyboru najrozsądniejszych pomysłów i propozycji, przed publicznym obwieszczeniem.
• Utworzyć Towarzystwo Nova Europa, które wywiązałoby się z zakresu obowiązków europejskiej wersji żydowskiej agentury, tak jak przedstawiono powyżej. Krytycznym problemem do zaplanowania przez takie Towarzystwo byłoby pozyskanie inwestorów w obszarze przemysłu, dla utworzenia miejsc pracy opartych na rzemiośle na „terytorium”. Bez tego elementu zachęcającego, nie uzyskamy czynnika wzrostowego, który będzie przyciągać ludzi.

V. Realizacja

Ostatnim krokiem planu będzie jego realizacja. Bez rzeczywistego postępu w tej materii, nasz projekt spełznie na niczym. Kluczowym dla tego kroku będzie wybór obszaru, który zajmiemy, tworząc na nim większość.
Jest to najtrudniejsze do spełnienia, ponieważ wydaje się, że nie ma już „otwartych” terenów, w przeciwieństwie do czasów, w których tworzono państwo Izrael – nie było wtedy imperiów, które należałoby rozbić, a liczba niezależnych państw była znacznie niższa.
To jest prawdziwy problem, na który odpowiedź znajduje się poniżej.

VI. Terytorium

Jak powyżej wspomniano – nie istnieją tereny „otwarte” (nawet te słabo zamieszkałe są częściami państw), dlatego mamy tylko dwie opcje:
Pewna liczba terytoriów, znajdujących się w rożnych państwach, może zostać wybrana, jako obszar imigracji docelowej. Pozwoliłoby to na utworzenie kilku proto-państw, z których jedne mogłyby się okazać bardziej skuteczne niż inne.
Dla przykładu, możemy wybrać kilka obszarów wiejskich w Ameryce i rozpocząć kampanię skolonizowania ich przez naszych ludzi. Ostatecznie, sieć miast mogłaby zostać połączona. To może równie dobrze zostać wykonane w innych krajach: w Kanadzie, Australii i oczywiście w Europie.
Mogłoby to rozwiązać bliźniacze problemy:
• Identyfikacji obszarów spornych dla istniejących państw;
• Imigracji międzynarodowej.

Musiałoby to zostać zrealizowane przy założeniu, że byłby to projekt długoterminowy, który odniósłby sukces tylko w wyniku uzyskania niepodległości, jako że pozostała część „państwa-gospodarza” pogrążyła by się w drugo- i trzecio-światowej anarchii. Nawiasem mówiąc, jest to plan wzorowany na projekcie powstania Wolnego Państwa Orania w Afryce Południowej.
Idąc za przykładem syjonistycznym (gdzie Herzl wywarł nacisk między innymi na Brytyjczyków, Amerykanów, Imperium Osmańskie i cesarza niemieckiego), można zadziałać bezpośrednio politycznie w jednym, lub w kilku krajach Europy Wschodniej, których ludność cierpi z powodu poważnego spadku przyrostu naturalnego. Ze wszystkich istniejących obecnie narodów, prawdopodobnie te byłyby podatne na taki pomysł, chcąc być może rozwiązać ten problem poprzez promocję wewnątrzeuropejskiej imigracji.
Po raz kolejny: zanim ta idea zostanie uznana za fantazję i odrzucona, cynicy powinni prześledzić geopolityczne realia tych narodów. Wiele z narodów europejskich byłego bloku radzieckiego jest poważnie zaniepokojonymi spadkiem ilości ludności i, widząc to, co dzieje się w Europie Zachodniej, wprowadziła tam pro-białą politykę rodzinną.

VII. Wnioski

Koncepcja europejskiej ojczyzny może wydawać się zbyt naciągana, ale w taki właśnie sposób zabrzmiała żydowska idea własnej ojczyzny, gdy Herzl napisał swoja książkę. W rzeczywistości, jedni z najbogatszych zwolenników, u których Herzl szukał wsparcia – Rothschildowie – odprawili go z kwitkiem.
Zamiast skupiać się na malkontentach, myślący działacze rozważą dostępne alternatywy. Aktywiści-realiści będą musieli się zgodzić: w gruncie rzeczy, nie ma żadnych alternatyw dla geograficznego zjednoczenia. Przesłanie historyczne jest jasne: lud, który nie posiada terytorium, na którym stanowi większościową populację, jest skazany na zagładę.
Należy podjąć wyzwanie. Czy chcemy mieć coś, co pozwoli nam przetrwać, czy chcemy po prostu zginąć?

Arthur Kemp